نمیدونم بعد یه غیبت خیلی خیلی طولانی دیگه کسی از دوستان همراه قدیم ،به این خونه غبار گرفته سر میزنه و یا ... به لطف یه دوست دوباره یادی از شعر هام کردم و دلم پر کشید برای وبلاگم ... امشب بی خوابی به سرم زده بود، تنبلی هام و عدم ارائه پروپوزال در عین آماده بودن پایان نامه ام کلافه ام کرده بود .خواب از چشمم گرفته شده بود و حس و حال مطالعه هم نداشتم . دیدم چه بهتر که تو این خلوت و سکوت به وبلاگم سر بزنم .شگفت زده شدم از نظرات دوستام و شرمنده شدم از بریدن ناگهانی خودم نمدونم تا کی باز بمونم اما اومدم که بنویسم دوباره دغدغه های این روزهامو ،شعرهامو ، دلتنگی ها

تنم عریان است و جانم عریانتر... تنم شیشه است و روح عریانم در پشت زنگارهای پنجره تنم گم شده است نیاز به تیشه ای دارم که بشکنم این جسم عریان زنگار گرفته بی رنگ و رو را و رها کنم روحم را که سالهاست در پستوی جسمم نهان بوده است و شاید گاهی از روزنه های جسم خسته ام نفوذ میکرده است به دنیای سنگی این روزها و باز هنوز آبی دریا و فیروزه آسمان را نچشیده از وحشت سنگهای متحرک زمانه به همان دخمه تاریک بازگشته و پنهان شده در همان پستوی زنگار گرفته اش و دوباره خو گرفته است به تنهایی نابارور و کشنده خویش

این روزها مطلب نوشتنم توی وبلاگ یه حس نوستالوژی به ادم میده

حتی نمیدونم درباره چی بنویسم

نظامندی افکارم آشفته شده

دیگه از روزنه های ذهنم هم شعر تراوش نمیکنه

دیگه خوندن کتاب دغدغه همیشه من نیست

اما

هنوز زنده ام

چون سفر میکنم

چون با مردمان و فرهنگ ها و رازهایی اشنا میشم که همه یه درزد مشترک دارند

و سحرامیزترین کلمات رو یاد میگیرم

سفر واقعا زیباست

فصل زیبای پاییز و حس قشنگ این فصل وصف نشدنی هست زرد شدن برگ درختها و سرمای شیرینی که روی بدن میشینه و نوید اومدن زمستون رو میده من عاشق زمستونای پربرفم این روزها شعر پاییز علیرضا بدیع عزیز رو خیلی زمزمه میکنم : پاییز میرسد که مرا مبتلا کند /با رنگ های تازه مرا آشنا کند . . . خش خش ... صدای پای خزان است یک نفر / در را به روی حضرت پاییز وا کند و جالبه این روزها کتاب پاییز فصل اخر سال است رو میخوندم و اصلا پاییز فصل عاشقی است .فصل عشقی پر درد و شاید به انتها رسیدن یک عشق و شاید آغاز است ...نمیدانم پاییز هر چخه هست زیباست و باشکوه